Soms is het altijd van nu
February 3, 2011
Soms is het simpel
Zo simpel dat het amper nog tastbaar lijkt
Vergezocht en dichtbij gevonden
…
Soms volstaan enkele woorden,
Een zin is te veel
En spreken is niet nodig
…
Soms is een moment
En momenten worden soms gestolen door iets onwaardigs
Om daarna terug gevonden, ontdekt, te worden… ooit
…
En in het toevallige van soms stop ik dingen weg
Die aan de mooie dag de prachtige kleur van de nacht ontfutselen
Tot ze één worden, onherkenbaar in elkaar verborgen
…
soms volstaat om te zeggen wat je hart voor je denkt,
zonder meer
zonder uitleg
zonder iets te verbergen
…
dus hier sta ik
soms is nu
nu is voor altijd… het is gezegd
…
verslindend vervolmakend
December 31, 2010
Als ik me deel,
Dan zal ik mogelijks nooit meer heel zijn.
Ik geef een stukje van mezelf weg…
En eens ik gegeven heb,
Zal ik voor altijd, meer, deels zijn.
Niet heel mijn hart, lever, ziel en hersenen,
Maar van alles een beetje elke dag wat meer…
Tenzij ik doodbloed aan het geven delen, alleen.
Zelfs wanneer je naast me bent,
Zal ik snakken naar meer,
Naar terug compleet zijn…
Doch me neerleggen bij deelse onvolledigheid,
Aan leven en geleefd zijn,
En geloven, voelen, dat dit is wat gelukkig zijn betekent.
Zo maak ik mezelf terug volledig,
Wezend wie en wat ik ben…
En als je ooit zou beslissen om wat ik gaf terug te geven,
laat dat dan, want deze stukken zullen toch niet meer in mijn lichaam passen.
Gegroeid en gevoed maar met leegtes zou ik verder leven
Maar ik weet, ik word heel als ik het kleinste gemeen veelvoud me laat verslinden…
En als jij je ook laat verslinden, dan word ik meer heel dan ooit voorheen…
Angst in sur-realisme
December 30, 2010
Als ik morgen een steen gooi,
Breekt dan een berg?
Stort dan een rots te pletter op onze weg?
…
Als ik morgen een stille kreet sla
Barst dan een lawaai?
Vergaat dan een lied in de verte in onze lach?
…
Als ik morgen men ogen sluit
stilsta
en neer val
…
Is alles dan donker voor een tijdje?
Stopt de wereld dan even mee?
Zal de grond me dan omarmend opvangen?
…
En jij?
…
Als ik morgen men vuisten bal
Scheurt dan de lucht aan flarden?
Verslindt dan een angst ons verhaal?
…
Kom hier,
Dicht bij me,
Morgen is nog zo ver weg…
ontkenning
September 17, 2010
Had ik je vanuit men ooghoek gezien?
Ik dacht van niet
Maar weet van wel, stil
…
En zo zing ik
Een oud lied
Maar het klinkt zo nieuw
…
Ben ik je voorbijgegaan?
Raakte ik je onwetend vluchtig aan
Ik dacht van niet
…
Maar jij weet van wel
…
Zo dool ik
Zo ijl ik
Zo sta ik stil
…
Je danst, maar beweegt niet
Want je weet niet
Dat je me zag, nog voor je het ooit zelf wist
…
Ik wil je zien
Laat me tonen alsjeblieft…
Wedergeboorte
August 16, 2010
Als de zwarte mist me omringt,
Duik ik weg in het moeras van verloren dingen,
In het drijfzand, tussen woorden die onherkenbaar op mijn huid staan gebrand
…
Als de zwarte mist me omringt ,
Voelt men hart koud aan,
Koken men ingewanden door verlangens in muren van luchtkastelen gebeeldhouwd
…
Als de zwarte mist opkomt,
Worden men ogen zwart, en men huid bleker dan de sneeuw
Wordt men haar grijs en hou ik men armen dicht tegen ma aan met men vuisten gebald
…
Tot ik onzichtbaar ben, gehuld in het zwart niets…
…
Soms blijft hij lang, tergend, maar troostend, hangen
Soms raakt zijn adem me slechts vluchtig
vooraleer hij zonder veel tegenspruttelen en met een onmiskenbare bemoedigende glimlach terug wordt verbannen
…
Men mist, men zwarte duisternis,
Is als gif een medicijn,
Is als schuld een vergiffenis
En zonder was ik wellicht al opgebrand aan het licht…
…
Vechtend verwelkom ik zijn visites,
Met gemis vier ik zijn vertrek…
Wetend dat hij er binnekort toch terug is… voor even, tot men hart zwarter en van zijn demonen verlost is
…
Zwarte mist, is als lichte dood men wedergeboorte… telkens opnieuw…
meer, vanalles en beter…
July 12, 2010
Ik wil de rust
Maar de rust wil mij niet
Ze verwept me,
Alsof ik haar bestaan bedreig
telkens ik aanmeer aan haar verborgen land
…
Ik wil het gezelschap van de eenzaamheid
want de eenzame samenheid maakt me soms moe
maar zijn gezelschap laat me alleen
En stort me in onenigheid
Met men wereld, met mezelf
…
Ik wil water tegen de dorst
En een onblusbaar hevig vuur in men borst
Ik wil bergen om me heen
Om te beklimmen als een dappere held
En Ik wil leven in het vlakkeland waar niets me tegenhoudt… simpel, bedeesd, lui…
…
Ik wil slaap
Maar wil men ogen niet sluiten
Ik wil schreeuwen
Maar wil de stilte rond me niet wakker maken…
Ik wil het vlees zonder de zonde
En de zonde zonder vrees
…
De nuttigheid van het kleine onnut leren respecteren
En het grote onnut van echt verloren tijd leren weren…
…
Ik wil… en misschien ook net weer niet…
Ik kan, en is dat niet waar het begint?
Ik wil vooral meer, vanalles en beter…
WE gaan niet Vrij – uit
March 21, 2010
Vergeet je even van pijn,
Dan kan je even jezelf zijn.
Vergeet je even van leegte,
Dan kan je even toegeven aan begeerte.
Wat niet eindigen kan begon nooit
Wat nooit begon kan niet eindigen, ooit.
…
Hij daar met de verrekijker,
Met elke blik wordt hij schijnbaar rijker.
Wisten ze, voor 1 seconde maar,
De waarde van elk schijnbaar simpel gebaar.
Zij gaan een levenlang vrijuit,
Geen straf geen daad die doet afzien van hun buit…
…
Vergeet je dus even van pijn
Om even jezelf te zijn
We vergeten van leegte en dat begeerte
Iets is wat niet normaal vanzelfsprekend
De ruimte rond ons vult
Tot we verdrinken, verzuipen, zonder schuld
…
Nee, wij gaan niet vrijuit, maar vergeet even de deugd van het geduld.
SIMpEL = 132X54
March 20, 2010
Ik heb gisteren een echo gevangen
En in een gesloten bokaal van geblindeerd geel-blauw glas gestopt
Waar hij nog lang afgeschermd kan weergalmen,
Tot hij nagenoeg stilzwijgend doodgaat
En ik hem nietsvermoedend vrijlaat
…
Ik heb gisteren een foto gemaakt
Gedrukt op glanzend papier
Dat door niemand kan worden aangeraakt
Met kostbare inkt die enkel kan uitlopen
Door de bijtende oude regen uit verdwaalde verdwaasde wolken
…
Ik heb gisteren gedacht
Aan vandaag en morgen
En het eergisteren van deze dag
Twas een mooie gedachte
Twas me de tijd meer dan waard voor een geest die naar adem snakte
…
Twas wat het is en meer dan al wat het niet zijn kan…
Gisteren heb ik gelachen
De Dooi
February 16, 2010
Je naam klinkt als een herrinnering, een echo, ergens gevaarlijk geklemd in men hoofd
Van een lied dat ik ooit mooi vond, nadat ik het de eerste keer had gehoord
Of was het een duivelsvers in een vuil boek gelezen en op men netvlies gekerfd, ofschoon,
Ik duivelsverzen als zoetigheden vermomd normaal meteen herken
…
Gelukkig zie je helende blauwe plekken niet in je donker
Gelukkig gaan blauwe plekken onder je huid nooit helemaal weg
Gelukkig vervaagt alles met het sterven van de seizoenen, keer op keer, opnieuw en nog eens, ergens
Gelukkig laat elke winterse sneeuw echter scheuren na in het beton van ons fundament
…
Je naam klinkt als zoveel iets wat ik ooit heb gekend
En al weet ik maar al te goed wat dan zijn mag,
Dooiend water vult druppelend door de scheuren heen deze diepe traploze kelder
En tussen de muren van mijn fundament zwem ik, duik ik, weg…
…
weg naar blauwgeslagen herrineringen, want nooit waren zij zo dichter bij, me innig omhelzend…
men lente,
de lente is van mij en weldra dichter … bij
en in de zomer, ten onder gaand, bloeiend, zal ik begrijpen wat de gestorven seizoenen me hebben verteld
over liefde…
February 15, 2010
Liefde geeft zonder te nemen
Liefde neemt zonder te geven
…
Liefde maakt alles
En liefde maakt kapot
…
Liefde prikkelt je huid
En voed je bloed
…
Liefde is licht
Als ze je niet verblindt
…
Liefde is vergeven
Liefde is schuld
…
Liefde is verlangen
En verlangen steekt ze soms een mes in de rug
…
Liefde is mooie warmte
Die je kan opbranden
…
Liefde gaat soms te snel
En soms te traag
…
Liefde wordt soms haat
En haat is liefde maar anders aangekleed
…
Liefde is zuurstof
En het vuur dat de zuurstof opbrandt
…
Soms gaat liefde te ver
En soms blijft ze staan en raakt ze achterop
Liefde is alles
En niets
Liefde is alles
Of niets
en niets is zoals de liefde