het besef

Gekneld in de armen van een 4-hoofdig beest

de vader, de zoon, en de getormenteerde geest

de gedood-dachte verlangene die is geweest

…

ontvoerd door woorden

die ons recht van de vrijheid

naar een duistere gevangenis loodsen

…

de spleten in de muren

laat de welgekomen weldoendheid ons begluren

geblinddoekt op zoek naar het brandend verlossend vuur

…

Wat kan komen kan gaan

maar omgekeerd,

hoe krijg ik dat gedaan?

…

zwijg, blijf staan,

kijk me niet aan

ik blijf hier vooraleer ik door de spleten in de muur verderga…

…

ik ben van men onsterfelijkheid ontdaan

ontheemd, losgekoppeld van een slagader, … dood gedaan

ik maak me zorgen… ik ben een beetje bang…

KRUIS(op)TOCHT van de wat-als-mens en zijn prooi

Een twijfel

Een zorg

Een meester

En degene die volgt

Een reusachtige dwerg

Een kleine reus snoert je de mond

…

De winnaar

De verliezer

Het vertrek

De aankomst

Degene die finisht

Degene die dood gaat op de tocht

…

Welke, wie, verdomme waar

Wat en hoe, en kon ik maar

Als ik niet, dan als ik wel

Tis niet dat, tis niet waar, tis als waarheid een gelogen gebaar 

Kweet het, weet ik veel …zou het toch maar…?

Maar wat als?

…

Stille tijden in lawaai verzopen

Lawaaierige huizen geslopen

Hard gekraagt

Volslagen gekheid losgemaakt

Maar khad je gezien

En mijn voorbereidingen gemaakt

…

Ga maar stille luide reus

Kleine grote dwerg

Ga ver weg en kom terug als je thuis bent

De twijfel en de zorg van de meester verslonden

De vastberadenheid en de trots van de volgeling vermoord

Verlies al winnend van vertrek tot na aankomst

Ga dood op je tocht tot de finish zich in seconden van gisteren aankondigd

…

Want zo ben je

En dat wil je… kapotdenken niet echt

Nog even tot alles noch klein noch groot, noch luid noch stil, noch fier nog timide, noch verliezend noG winnend, je duidelijk wordt…

je maakt men dromen klein en men kleinheden groot

je doet zwart denken dat het wit is en wit omslaan in rood in men hoofd

maar kheb geleerd van vorige rovers als ridders vermomd

…

khad je zien aankomen

en mijn harde voorbereidingen genomen…

binnenin

Ik wou dat je een kastje was…

dan kon ik je in de stille nacht onbewaakt,

wanneer iedereen slaapt en leeft in zijn en haar dromen, verlangens en angsten waargekomen,

omringd door een zacht begeleidend licht,

helemaal doorsnuisteren

elke detail van je mooie inhoud bekijken

om daarna als een dief met schuldgevoel

alles netjes nauwkerig weer terug te leggen

behalve de dingen te zwaar voor je elegante benen en de scherpe dingen die in je hout snijden…

… die je binnenin krassen en je ogen soms waterig maken.

Ik sluit je deuren en je schuiven die niet meer kraken

en doe stilletjes het licht uit dat ik niet meer nodig heb…

en als morgen de zon op je schijnt, op je prachtige hout

doen je krassen geen pijn meer

en zal je oprecht glimlachen…

… dan schijnt ook mijn zon voor me…

Verdomde Lieverd

 Was een stille groet dan niet genoeg?

Kon een blik op oud-gekerfde nieuwe  verf niet voldoen?

Had je niet genoeg aan die oogopslag, die geboeide blik, voor dewelke je waardig werd gegund?

En de verborgen gedachte dat heel misschien…

je net iets meer zou kunnen geweest zijn dan een bekende lang verwachte vleesgeworden schim?

…

had je dan niet genoeg aan de twijfel van het zachte groenere mos,

of het zijn sporen zou uitsturen je hele wereld rond,

mee met de wind die het zo bekoren kon,

op een moment dat als een onbenul werd vermomd.

wist ik veel dat toen een zinderend zinnestrelend lied in de coulissen van men begeesteringen begon.

…

had je dan echt niet genoeg aan het lezen over die duisternis die soms mijn licht vervangt,

en over een licht dat duisternis soms verdrijft met zacht-harde drang?

kon je je niet tevreden stellen met een warme glimlach waar het zachte ijs nog rondhing,

bemeesterd en twijfelachtig,… had je dat gezien?

of aan de dauwdruppelss als onbevlekte geheimen parelend op mijn lippen , gebrandmerkt op mijn ziel…?

…

nee je moest en je zou,

je kwam en je wou

je sprak en ik luisterde

je keek terwijl je voelde hoe ik weggleed naar jou

je wist dat je me voor je hebben wou…

…

ja, ik ben een beetje bang, misschien,

want wat kan mag soms niet

maar als je wil, dan ben ik helemaal van jou…

als je wil, maar je moet niet,

dan denk ik dat ik wel eens, dat weet ik nu al,

zou kunnen gaan houden van jou…

als ik ZWIJG

Als ik zwijg

Dan praat ik meer dan anders

Als ik zwijg

Dan lijkt de stilte een eng luidkeels geschal

Als ik zwijg

luister dan

iets aandachtiger als het even kan

 

want soms is zwijgen is een vergiftende drang

Een mug vermomd als olifant

Of andersom,… En vooral

Terwijl je luistert, zwijg dan ook soms heel even

Zwijg met alles wat je kan

Kijk me gewoon aan

En praat in ongerepte stilte zodat ik je horen zal…

boetseer Met Me

Hoe zal het heden van de toekomst er uitzien?

Zal die hetzelfde zijn als de toekomst van het heden?

Of scheelt er iets misschien?

Iets dat ik mogelijks niet zie…?

 

Zal het heden van de toekomst er heel anders uitzien,

Dan de toekomst van het heden die ik dacht te zien…?

Vertel je het me dan liefst toch niet?

In mijn schelp is het warm en daarom hou ik ze liever dicht.

 

De toekomst is een raar mensendierding,

Ze verandert, ze is dan ook een uitvinder als uitvinding,

Ze is serieus als ze speelt

Ze lacht en ze weent

 

De toekomst is een verrassing,

Ze boetseert tijd tot herrinneringen en tot bestaande dingen

Dat maakt van haar een uniek groots artiest

Uit lucht schept zij in veelvoud de belichaming van onze verbeelding…

 

… met een beetje hulp van toeval en al dan niet bewuste inspanning …

 

Ze slaapt nooit en staat nooit stil

Dat maakt van haar ook nog eens een heldin

Zij blaast mooie dingen als zeepbellen die ooit ontploffen zullen de wereld in

Of zaait krakend zand van kennis tussen onze beenderen en gewrichten

 

Wat ze ook doet, wat ze ook wil,

Men kan haar schoonheid niet negeren omwille van vrije radicalen die uitzijn of vernieling

Wat ze ook doet, wat ze ook wil,

zij brengt me steevast in verroering

 

chaos zet ze om in ordelijk regelgetik

en als haar heden anders is

dan haar latere verleden ik

zeg het me dan toch maar niet, …

 

… wees dan gewoon even stil…

…kom naast me zitten en help een handje met boetseren met haar als je wil…

me jou even opnieuw maken

Als een klein vurig lichtje

Ontsproten uit een stille plas water

Zoals het ooit gebeurde een hele tijd geleden

Zo beginnen elk van mijn verhalen

Kan ik je even lenen?

Kan ik even in stilte met je praten?

 

Hoe breng ik een warm verfrissende wervelwind in je teweeg

Zonder dat die me te veel mee beweegt?

Hoe kan ik voor een keer niet tevergeefs

Het vuur in je terug laten branden

zonder dat ik je daarmee van de kaart veeg

Hoe kan ik het lichtje zijn dat je al wat je me gaf maar meer teruggeeft

 

Kan ik je stormen doen luwen

je drama in gesloten boeken vastkluizen en in een klein kistje duwen

en je dwingen het de geruisloosheid van je lawaai het wat minder hard te laten verduren?

 

Als je handen beven ga ik soms lopen

om in stilte op de tijdelijkheid van jullie schaduw te hopen

Als je stem soms trilt en je kijkt met ogen met zoute golven overgoten

dan vecht een klein beestje binnen in me

met zijn broeders die zich een baan doorheen een zacht betonnen muur toornded

om stalen omheiningen te bouwen vanbinnen helemaal er rondom

 

Hoe kan ik gezonken schepen laten voor wat ze waren

baggerwerken met gemoedsrust laten varen

Dan kan ik je de moed geven die je nodig hebt maar zelf niet kan evenaren

Stoppen met vechten en komaf maken met muren van beton en staal

zonder dat ik denk dat je me dan meesleept,  geboorte-oceaan, mijlen onder je woelige water

Want ik ben bang dat je me verdrinken zal als ik de geesten uit de schepen ga verjagen

 

Want dat kan je wellicht, net zoals je me ooit maakte…

ja, daarmee maak je me bang

Ben ik nu sterk of ben ik zwak?

Ben jij mij en ik jou maar dan helemaal anders?

Kan ik je even lenen, voor héél even een leven lang?

Kan ik even met je praten en je daarna laten gaan, maar deze keer echt, en zonder je los te laten?

Mon petit Univers

Te caresser la peau

T’embrasser, parfois avec tendresse, parfois sauvage comme si on était fou de passion

Te tenir la main quand t’as peur, quand tu en as besoin, ou juste sans raison

Te regarder dans les yeux sans dire un mot…

 

Te raconter toutes mes histoires de jour, chaque jour

Te laisser parler des tiennes et t’écouter plein d’interet, plein d’amour

Fantasmer qu’on se trouve sur une ile idyllique, juste nous deux, loin de toutes et tout

Te connaitre mieux et mieux, et mieux que tu connais toi-même, et me faire découvrir de la même facon par toi a mon tour

 

Toucher ton visage, Tes lèvres, Tes jambes

Pleurer silencieux de bonheur en le faisant…

Sentir un désir qui mourra jamais, de toucher tout ton corps, ton âme, ton être complet, très prudemment, excité, souriant…

Peindre, avec les plus beaux couleurs, le tableau de notre futur ensemble…

 

Parler de toi a des autres

Savoir que t’es la n’importe quoi

Te dire la vérité, chaque vérité, et mes secrets, sans hésitation ni regrets ou honte

Te laisser tes secrets a toi avec confiance et sans aucune question qui se pose

 

Te voir sourire

Te regarder, dans la nuit, doucement dormir

Te sentir, en t’embrassant, intensément jouir…

Ca, pour moi, ces choses divines, c’est mon bonheur, ce sont mes petits immenses plaisirs de la vie…

 

Je t’aime my dear…

mY liFe

Achter zeemzoete verlangens leef ik verborgen in een duistere grot van verlichtende ideeën…

Behind delightful sweet desires i live, hidden in a gloomy cave of englighting ideas…

The thing inside with the man outside

A ball of fire

A hand full of dirt

A tear

A liar

A dead man’s wish heard

 

A fish on the dry

A mouthful of words

A fear

A prayer

A god undisturbed

 

A never ending wire

A lesson half learned

A frontier

A desire

A uninvented adverb

 

Those are the things that surround me tonight

The images, odors and sounds that keep my mind occupied

These are the facts and the figures of life

The lies and the filth in which truth lies

 

Cause places and being are devoured by time

But not even he will ever deny me this delight

A drug an idea, I hold it so tight

I love it

I need it

A gift of my flesh, the gods and my spirit divine

 

I destroy it to build it

I bleed it inside

I feed by and from it

This power is mine