De Dooi

Je naam klinkt als een herrinnering, een echo, ergens gevaarlijk geklemd in men hoofd

Van een lied dat ik ooit mooi vond, nadat ik het de eerste keer had gehoord

Of was het een duivelsvers in een vuil boek gelezen en op men netvlies gekerfd, ofschoon,

Ik duivelsverzen als zoetigheden vermomd normaal meteen herken

…

Gelukkig zie je helende blauwe plekken niet in je donker

Gelukkig gaan blauwe plekken onder je huid nooit helemaal weg

Gelukkig vervaagt alles met het sterven van de seizoenen, keer op keer, opnieuw en nog eens, ergens

Gelukkig laat elke winterse sneeuw echter scheuren na in het beton van ons fundament

…

Je naam klinkt als zoveel iets wat ik ooit heb gekend

En al weet ik maar al te goed wat dan zijn mag,

Dooiend water vult druppelend door de scheuren heen deze diepe  traploze kelder

En tussen de muren van mijn fundament zwem ik, duik ik, weg…

…

weg naar blauwgeslagen herrineringen, want nooit waren zij zo dichter bij, me innig omhelzend…

men lente,

de lente is van mij en weldra dichter … bij

en in de zomer, ten onder gaand, bloeiend, zal ik begrijpen wat de gestorven seizoenen me hebben verteld

Advertisement