Wedergeboorte
August 16, 2010
Als de zwarte mist me omringt,
Duik ik weg in het moeras van verloren dingen,
In het drijfzand, tussen woorden die onherkenbaar op mijn huid staan gebrand
…
Als de zwarte mist me omringt ,
Voelt men hart koud aan,
Koken men ingewanden door verlangens in muren van luchtkastelen gebeeldhouwd
…
Als de zwarte mist opkomt,
Worden men ogen zwart, en men huid bleker dan de sneeuw
Wordt men haar grijs en hou ik men armen dicht tegen ma aan met men vuisten gebald
…
Tot ik onzichtbaar ben, gehuld in het zwart niets…
…
Soms blijft hij lang, tergend, maar troostend, hangen
Soms raakt zijn adem me slechts vluchtig
vooraleer hij zonder veel tegenspruttelen en met een onmiskenbare bemoedigende glimlach terug wordt verbannen
…
Men mist, men zwarte duisternis,
Is als gif een medicijn,
Is als schuld een vergiffenis
En zonder was ik wellicht al opgebrand aan het licht…
…
Vechtend verwelkom ik zijn visites,
Met gemis vier ik zijn vertrek…
Wetend dat hij er binnekort toch terug is… voor even, tot men hart zwarter en van zijn demonen verlost is
…
Zwarte mist, is als lichte dood men wedergeboorte… telkens opnieuw…
